Nóg een dataset van 72 miljoen POI’s? De duivel zit in de details.

De zoveelste berg data?

72 miljoen ‘Points of Interest’ (POI’s). Een getal dat menig marketingafdeling doet watertanden. Overture Maps Foundation presenteert dit als een grote stap voorwaarts voor open geodata. Op het eerste gezicht klinkt dat als een indrukwekkende prestatie. Een collectie van zoveel locaties, vrij beschikbaar, dat belooft veel goeds voor ontwikkelaars en innovators, nietwaar? Maar wie al langer meedraait in deze sector weet dat de glimmende façade vaak een hoop verborgen complexiteit maskeert. Het is gemakkelijk om een dataset te dumpen; het is een heel ander verhaal om die dataset relevant en betrouwbaar te houden.

Kwaliteit boven kwantiteit

De discussie op fora als Hacker News draait al snel om de werkelijke waarde achter deze cijfers. 72 miljoen punten, prima. Maar hoe accuraat zijn ze? Hoe frequent worden ze gecontroleerd en bijgewerkt? Een POI is immers geen statisch object; bedrijven verhuizen, sluiten, of openen nieuwe vestigingen. Wat vandaag een relevant punt is, kan morgen compleet verouderd zijn. De levensduur van dergelijke data is verrassend kort. Zonder een robuust en continu proces voor datakwaliteit en -validatie, wordt zo’n enorme dataset al snel een monument voor technische schuld. Collega’s op HN wijzen terecht op de uitdaging om dit te onderhouden, vooral in vergelijking met gemeenschapsgedreven initiatieven zoals OpenStreetMap, waar de lokale kennis de drijfveer is voor kwaliteit.

Schaalbaarheid en de verborgen kosten

Het aanbieden van 72 miljoen POI’s is één ding, het op schaal distribueren en onderhouden is een heel andere uitdaging. Welke infrastructuur is hier nodig? Wat zijn de operationele kosten op de lange termijn? En wie draagt die? De initiële release is vaak het makkelijkste deel. De echte test komt met de schaalbaarheid: hoe ga je om met exponentiële groei in gebruikers en data-updates? Hoe voorkom je dat de databank traag wordt, of dat de kosten de pan uit rijzen? Dit zijn geen triviale vraagstukken, en de ervaring leert dat dit soort projecten vaak stranden op de onzichtbare kosten van onderhoud en de complexiteit van schaalbare architectuur. Zonder een helder en duurzaam financieringsmodel voor het onderhoud van de data, blijft het een indrukwekkend, maar potentieel vluchtig, project.

De werkelijke noodzaak

En dan de cruciale vraag: hebben we dit echt nodig? Bestaan er geen vergelijkbare, of zelfs betere, oplossingen? OpenStreetMap heeft al jaren een gemeenschap die wereldwijd POI’s verzamelt en onderhoudt. Wat voegt Overture Maps hier precies aan toe dat de bestaande opties niet bieden? Is het een verbetering in dekking, kwaliteit, of licentievoorwaarden? Of is het simpelweg een poging om een eigen, gecontroleerde dataset te creëren onder het mom van ‘openheid’? De werkelijke noodzaak van een vernieuwing moet altijd goed onderbouwd zijn, anders is het niet meer dan een nieuwe hype die uiteindelijk zal verzinken in de modder van ongebruikte, verouderde data. De tech-wereld is bezaaid met ambitieuze projecten die groot begonnen, maar struikelden over de dagelijkse realiteit van onderhoud en de vraag naar werkelijke toegevoegde waarde. Laten we niet blind zijn voor de lessen uit het verleden.